| Ancora me ricordo quanno da bambino
|
| avevo er moccolo sur naso
|
| pècorpa de quell’acqua che
|
| pèritrovacce i sordi annavo giùde muso.
|
| Nella fontana de quer Trevi là
|
| che se inventòstàstoria pècampà:
|
| chi nell’acqua getta, magari 'na piotta, ritornerà.
|
| Cor tempo sòcresciuto
|
| e invece de pescàli sordi, annavo pèpischelle
|
| e se ripenso a una de queste
|
| sento er core che ancora me ribbolle.
|
| In mezzo a quer giardino, che 'n se sà?
|
| Ma chi èromano, questo lo sàgià.
|
| Via Veneto sali e 'n cima te trovi, st’immensità!
|
| Villa Borghese…
|
| quant’innamorati sotto quei lampioni; |
| quante strette ar core.
|
| Villa Borghese…
|
| su quel letto d’erba, ancora senza barba, chi 'tte scorda più!
|
| Villa Borghese…
|
| quelle pomiciate, sopra le panchine, senza prenne fiato.
|
| Villa Borghese…
|
| quarche vorta a scola se faceva sega, pèvenìda te.
|
| E adesso quanta nostargia
|
| me graffia drent’ar petto, a vedèstà'monnezza.
|
| Io ce venivo coll’amici
|
| e invece tu, co 'na siringa che t’ammazza.
|
| Pischello, quella robba lascia stà
|
| pure tu padre ce veniva qua;
|
| ma pèfà'llamore insieme a tu madre, alla tu’età. |