| Ich ben Lokalpatriot, met stolzer Bross |
| Ming Fahn schwing rud un wieß |
| Alle wollen noh Berlin, erus en de jroße Welt |
| Doch mich kriss de he nit fott |
| Ich kann nit saache, wat mich he häld |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Han mich immer noch nit satt jehürt |
| An kölsche Leeder un dem Schmuh vum Rhing |
| Han mich immer noch nit satt gesinn |
| An all dä Hüüsje un dem Dom |
| Doch ich kann nit saache, wat mich hee häld |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt dausend schöne Leeder |
| En jedem steckt jet Wohres dren (Oh-oh-oh) |
| Doch et jeiht unendlich wigger |
| Denn et es nie zo off gesaht |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk' woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Wenn ich aan ming Heimat denk |
| Et jitt kei Wood, dat saache künnt |
| Wat ich föhl, wenn ich an Kölle denk, woah-oh-oh |
| Ich hab einfach dat Jeföhl, ich bin zehuss |