| Rastaje, jak tuman, i źnikaje ŭ niabyt pakryjomu |
| Usio toje, čym ja hanarusia i što ja lublu |
| Tolki chočacca vieryć, što słojem hustym čarnaziomu |
| Namahańni našyja ŭ hetuju lahuć ziamlu |
|
| Moža być, jašče krok — i ŭ biezdań |
| My hladzim u tvar biadzie |
| Ale, pavier, usie hetyja pieśni — |
| Tolki dla ciabie, tolki dla ciabie |
|
| I baluča naŭkoł, i piakuča, i ŭ vočy kaluča |
| Nad vadoju płyvie našych maraŭ niaździejśnienych dym |
| I byli my adno dla adnoha vadoju hajučaj |
| Tym adzinym pramieniem, dakładniej, ź niamnohich adnym |
|
| Moža być, paniasie nas pa śviecie |
| Ty — ŭ Majami, ja — ŭ Tybiet… |
| Ale ciapier usie hetyja pieśni |
| Tolki dla ciabie, tolki dla ciabie |
|
| My na bierazie mora, jakoje zaviecca adčajem |
| My ŭdychajem raślinaŭ marskich rezki jodavy pach |
| Pazirajem naŭkoł i pačućci svaje vyklučajem |
| I trymajem nadzieju ŭ chałodnych dryhotkich rukach |
|
| Moža być, dzieśći napradvieśni |
| Chtości ździejśnić, chtości — nie |
| Nu, a pakul usie hetyja pieśni |
| Tolki dla ciabie, tolki dla ciabie |