| A Virgen mui groriosa |
| Reina espirital |
| Dos que ama é ceosa |
| Ca nun quer que façan mal |
| Foi en terra d’Alemanna que querian renovar |
| Has gentes ssa eigreja, e poren foran tirar |
| A majestad' ende fora, que estava no altar |
| E posérona na porta lda praça, sso oportal |
| Sobr' aquest’ha vegada chegou y un gran tropel |
| De mancebos por jogaren à pelot', e un donzel |
| Andava y namorado, e tragia seu anel |
| Que ssa amiga lle dera, que end' era natural |
| A Virgen mui groriosa |
| Reina espirital |
| Dos que ama é ceosa |
| Ca nun quer que façan mal |
| Este donzel, con gran medo de xe l' o anel torcer |
| Quando feriss' a pelota, foy buscar u o põer |
| Podess'; e viu a omage tan fremosa parecer |
| E foi#llo meter no dedo, dizend': «Oi mais non m’enchal» |
| A Virgen mui groriosa |
| Reina espirital |
| Dos que ama é ceosa |
| Ca nun quer que façan mal |
| Daquela que eu amava, ca eu ben o jur' a Deus |
| Que nunca tan bela couse viron estes ollos meus; |
| Poren daqui adeante serei eu dos servos teus |
| E est' anel tan fremoso ti dou porend' en sinal |
| A Virgen mui groriosa |
| Reina espirital |
| Dos que ama é ceosa |
| Ca nun quer que façan mal |